Wciąż rozmyślasz uparcie i skrycie... Patrzysz w okno... Smutek masz w oku. Przecież mnie kochasz nad życie?! Sam tak mówiłeś przeszłego roku...

Piękny to jest fakt - uczucia w Tobie brak. Zero miłości, kochasz tylko brać. Nie ma w Tobie nic, co możesz komuś dać.

Gdy Ty mówiłeś - ja słuchałam. Gdy Ty kłamałeś - ja płakałam. Gdy łzy roniłam - Ty się śmiałeś i mnie okłamywałeś.

Kochaj, cierp, przebaczaj. Lecz pamietaj, nigdy nie powracaj do miłości, która Cię oszukała i cios bolesny zadała.

Walczyłam o Ciebie, bo miałam cel. Wierzyłam w Ciebie i kochałam Cię. Było mi ciężko - zwyciężył ból. Jednak przegrałam, bo nie jesteś mój.

Me serce krwawi, gdy Ty się mną bawisz. Mogłeś być inny, lecz okazałeś się winny. Twoje spojrzenie działało na mnie jak ukojenie, lecz teraz zrozumiałam że nie warto sobie robić nadziei, bo to tylko zwykłe marzenie, które nie jest warte mej miłości i Twej godności. Patrz, patrz, niech płonie w Twych oczach zazdrość, dzięki której ja mogę mieć sprawność.

Ja wezmę klej i posklejam to serce. A Ty weź kredki i domaluj mi uśmiech.

Kiedy nie było jeszcze za późno, chciałam odejść - powiedziałeś zostań... miłość i strach nakazały posłuch... kochałam jak nigdy! Minęła jesień. Odejść chciałeś... powiedziałam zostań - nie posłuchałeś...

Pamiętam tamte noce, w których szukałam Cię. Pamiętam tamte dni, kiedy wypatrywałam Cię. Pamiętam nasze pierwsze spojrzenie. A potem z pamięci chciałam wymazać Cię.

Był taki ktoś, kogo nie zastąpi nikt. Był taki dzień, lecz skończył się jak wszystkie dni. Był taki list, który nie zawierał słów. Był taki ktoś, kogo nie powróci nigdy już.

Może i lepiej, że nie jesteśmy razem, Może i lepiej, że mnie nie kochasz, Bo łatwiej mi z tym, że nie mogę Cię zdobyć, Niż z tym, że mogłabym Cię stracić.

Zranił mnie kiedyś ktoś, a ja tak bardzo kochałam go. Nie wiem teraz jak mam żyć, bo bez niego nie mam już nic. Ciągle myślę, dlaczego tak się stało, lecz nikt nie odpowiada mi. W myślach swych rozpamiętuję tamte chwile kiedy on był przy mnie.

Tylko tego pragnę - spojrzeć w oczy Twe i odczytać całą prawdę - Czy choć dzień kochałeś mnie?

Za moje serce złamane, za moją miłość wzgardzoną chcę ofiarować Ci kwiatek - maleńką różę czerwoną. Może tę różę złamiesz tak, jak złamałeś mi serce, lecz serce było bezbronne a róża porani Ci ręce.

Czy warto jeszcze kochać i chodzić po tym świecie, gdy wszystko już straciłam - miłość, szczęście i Ciebie.

Sama, samotna w poduszkę wtulona. Przybita, zapłakana, myśląca o Tobie. Nigdy nie zapomnę tych pierwszych chwil, kiedy serce szybciej biło, a ktoś przy mnie był.

Miałeś mnie bronić, strzec mnie, po prostu chronić, być przy mnie gdy płakałam, rozmawiać ze mną, bo potrzebowałam. Lecz Ciebie przy mnie nie było, przecież nie o to chodziło.

Dlaczego jest w Tobie tyle złości? Gdzie się podziały słowa mówiące o naszej miłości? Dlaczego nie zastanowiłeś się choć przez chwilę, że tym co mówisz wyrządzasz mi krzywdę?

Jeśli czas goi rany, to dlaczego ciągle, kiedy Cię widzę, szwy pękają w moim sercu?

Dziękuję Ci za wszystko, za dni spędzone z Tobą, za chwilę nienawiści i za Twą przyjaźń drogą, za oczu Twych spojrzenia które jak igła kłują, za wszystko Ci dziękuję. Dziękuję Ci za poświęcony czas, za czułe słowa do mnie, za to że mnie kochałeś dziękuję Ci ogromnie. I za to że nocami i myślami przy mnie byłeś i że tej miłości trochę się wstydziłeś.