Żegnaj na zawsze, zapomnij co było, przepraszam za kłopot, dziękuję za miłość.

Gdy się z Tobą żegnałam, w mych oczach były łzy. Mówiłam - nie płacz proszę, lecz w sercu płakałam jak Ty.

Opuszkami palców krawędzie fotografii w kolorze czarno - białym pieszczę, i choć odeszłam z innym, na zawsze tęsknię i kocham Cię jeszcze. Twoje oczy, jak dawniej uśmiechają się do mnie, a tamte dni w myślach wracają, wciąż nie mogę zapomnieć.

Ze złych nici nasza miłość utkana. Od Ciebie zależy, czy będzie zerwana.

Choć Cię lubię i szanuję, choć mi z Tobą nie jest źle, to ja kocham już innego. Wybacz miły - stało się.

Życie bez Ciebie jest pozbawieniem sensu mojego istnienia na tym świecie...

Wybacz proszę, tak jest lepiej. Czas już zabrał tamte chwile. Nie ma sensu żyć wspomnieniem, tego co za nami w tyle.

Pomału się do siebie zbliżyliśmy, ale za to szybko rozstaliśmy.

Piszę do Ciebie ostatni list, bo wiem, że już czas zgasić ten płomień, co ciągle tli się w nas. Żegnaj więc jedyny mój, może na sto lat. Kiedyś zrozumiesz, że tak miało się stać.

Na duszy dnie ukryłam Cię. Schowałam wszystkie słowa Twe i Twoj dla mnie wiersz zamknęłam. W niej ma swoje miejsce każdy gest. Pamiętać chcę nasz wspólny sen, co spełnił się... Pamiętaj mnie, bo nie będzie nas drugi raz...

Jeśli Twoje serce nie jest gazem, to wspomnij kiedyś, że byliśmy razem.

Wspomnienia - jedyny ślad, bo zdjęcia porwał gdzieś wiatr. Po tych krótkich chwilach, które podarował nam świat, odszedłeś gdzieś do ludzi, których z pewnością lubisz, z którymi się śmiejesz i płaczesz. Odchodząc wyszeptałeś - nie mogłem inaczej...

Tak trudno jest powiedzieć "żegnaj", kiedy kocha się kogoś nad życie i jeśli ta osoba jest dla nas całym światem.

Całowałeś usta moje, pieszczotami otulałeś mnie. Potem odszedłeś bez słowa... Czy taka była umowa?

Jedna łza, setki łez - to już koniec i dobrze o tym wiesz.

A więc dziś rozstaję się z Tobą, tak po prostu, bez żalu, bez łez. Miłość w życiu jest tylko ozdobą, każda miłość ma jednak swój kres. Tak - kochałam gorąco, nad życie, bo inaczej nie mogło już być. Kocham Cię nadal, jeszcze w ukryciu, ale w tęsknocie musimy żyć.

Naucz mnie sztuki kochania, naucz mnie życia we dwoje. Lecz nigdy nie ucz rozstania, bo tego bardzo się boję.

Czy wszystko to, co wydarzyło się w moim życiu ma jakiś swój cel? Czy z góry zapisane było moje i Twoje spotkanie i tak bolesne pożegnanie?

Mogłabym zostać, jeśli byś tylko tego chciał, ale widocznie na życie swoje masz już inny plan.

Już nigdy nie powrócą te dni, no nic - odchodzę i ocieram łzy.